The silence of the lambs (Η σιωπή των αμνών)

Η συγκεκριμένη κινηματογραφική ταινία ενδιαφέρει από δύο απόψεις, επιπλέον των κινηματογραφικών χαρισμάτων που αναδεικνύουν κατά τρόπο έξοχο το θρίλερ. Η πρώτη είναι υπαρξιακή ενώ η δεύτερη ψυχαναλυτική και τραγική μαζί, χωρίς όμως αυτές οι δύο να χάνουν τη μεταξύ τους σύνδεση νοημάτων.

Κατ’ αρχάς, μου έκανε πάντα μία «ειδική» εντύπωση η δήλωση, “Δεν θα σε κυνηγήσω ποτέ… γιατί ο κόσμος γίνεται πιο ενδιαφέρον με ‘σένα μέσα του…” και θα ένοιωθα εξίσου τυχερή να ζω σ’ έναν κόσμο όπου κάποιοι άνθρωποι φεύγοντας τον αφήνουν λίγο καλύτερο απ’ ότι ήταν πριν, δημιουργώντας ένα νόημα για τη δική τους ύπαρξη, με το να βγάζουν ήρεμα από την πληγή και να σπρώχνουν απαλά στο πλάι το μαχαίρι του θανάτου, που κατατρώγει την ύπαρξη… αντί να το καρφώνουν στην καρδιά του άλλου… Έναν θάνατο τον οποίο δεν προκαλεί η Φύση, αλλά η δειλία εκείνου που αντιδρά στην ενσυναίσθηση του πόνου, μέσω της επιλεκτικής και κατ’ επέκταση εκλογικευτικής, αμυντικής και ακυρωτικής τοποθέτησης εναντίον του…

Όμως εδώ δεν έχουμε την περίπτωση αυτή και όπως προείπα, η ταινία θα μπορούσε να έχει ειπωθεί με τη μορφή του γρίφου (και μ’ έναν τρόπο ακραιφνώς ψυχαναλυτικό ή -αλλάζοντας ύφος- τραγικό, σύμφωνα με την σοφόκλεια αρχαιοελληνική αισθητική) για τον οποίο αναζητιέται η λύση και η τελική αποκάλυψη του “εγκληματία…” , από το υποκείμενο της δράσης…